Opublikowano: 25.07.2016

Opublikowano: 24.07.2016

Opublikowano: 21.07.2016

Opublikowano: 20.07.2016

Opublikowano: 19.07.2016

Opublikowano: 11.07.2016

Opublikowano: 29.06.2016

Opublikowano: 28.06.2016

Opublikowano: 28.06.2016

Opublikowano: 01.02.2014

Opublikowano: 29.01.2014

Opublikowano: 28.01.2014

Opublikowano: 26.01.2014

Opublikowano: 23.01.2014

Opublikowano: 22.01.2014

Opublikowano: 20.01.2014

Opublikowano: 17.01.2014

Opublikowano: 16.01.2014

Opublikowano: 15.01.2014

Opublikowano: 14.01.2014

Opublikowano: 11.01.2014

Opublikowano: 10.01.2014

Opublikowano: 09.01.2014

Opublikowano: 08.01.2014

Opublikowano: 07.01.2014

Opublikowano: 06.01.2014

Opublikowano: 04.01.2014

Opublikowano: 27.12.2013

Opublikowano: 21.12.2013

Opublikowano: 20.12.2013

Opublikowano: 19.12.2013

Opublikowano: 17.12.2013

Opublikowano: 13.12.2013

Opublikowano: 12.12.2013

Opublikowano: 06.12.2013

Opublikowano: 04.12.2013

Opublikowano: 03.12.2013

Opublikowano: 29.11.2013

Opublikowano: 27.11.2013

Opublikowano: 20.11.2013

Opublikowano: 14.11.2013

Opublikowano: 13.11.2013

Opublikowano: 09.11.2013

Opublikowano: 06.11.2013

Opublikowano: 04.11.2013

Opublikowano: 31.10.2013

Opublikowano: 30.10.2013

Opublikowano: 29.10.2013

Opublikowano: 26.10.2013

Opublikowano: 23.10.2013

Opublikowano: 19.10.2013

Opublikowano: 17.10.2013

Opublikowano: 16.10.2013

Opublikowano: 15.10.2013

Opublikowano: 10.10.2013

Opublikowano: 09.10.2013

Opublikowano: 07.10.2013

Opublikowano: 06.10.2013

Opublikowano: 04.10.2013

Opublikowano: 03.10.2013

Opublikowano: 02.10.2013

Opublikowano: 28.09.2013

Opublikowano: 27.09.2013

Opublikowano: 25.09.2013

Opublikowano: 22.09.2013

Opublikowano: 21.09.2013

Opublikowano: 20.09.2013

Opublikowano: 19.09.2013

Opublikowano: 16.09.2013

Opublikowano: 10.09.2013

Opublikowano: 08.09.2013

Opublikowano: 07.09.2013

Opublikowano: 06.09.2013

Opublikowano: 05.09.2013

Opublikowano: 04.09.2013

Opublikowano: 28.08.2013

Opublikowano: 22.08.2013

Opublikowano: 13.08.2013

Opublikowano: 10.07.2013

Opublikowano: 10.07.2013

Kanał Ogińskiego

Budowla ta, przy której prace rozpoczęto 29 czerwca 1765 r. była wówczas wielkim osiągnięciem polskiej myśli hydrotechnicznej. Nazwę swą zawdzięcza pomysłodawcy i zarazem fundatorowi, którym był hetman wielki litewski Michał Kazimierz książę Ogiński. Był on wzorem oświeconego magnata i doskonałego gospodarza, przyczynił się także do stworzenia traktu pińsko-wołyńskiego. Celem hetmana było ożywienie gospodarcze Polesia, na terenie którego znajdowały się jego dobra.

Budowę kanału ukończono w 1783 r. Połączył on rzeki Jasiołdę i Szczarę, poprzez nie Niemen i Prypeć, a zatem pośrednio Morze Bałtyckie z Morzem Czarnym. Dzięki kanałowi rozwinął się Pińsk jako port śródlądowy i Telechany, gdzie umiejscowiono siedzibę zarządu, a także port, stocznię, manufakturę fajansu i sukna. Kanał miał długość 46 km, zaczyna się na północ od Pińska i biegnąc poprzez bagienne i leśne obszary wpada do Szczary. Na trasie umieszczono 10 drewnianych śluz komorowych, zabezpieczonych smołą. Różnica poziomów wynosiła od 1 m do 15,5 m. Głębokość kanału wahała się między 1m-1,5m, szerokość koryta wynosiła 12 m-18 m. Po obu stronach kanału znajdowały się pasy ziemi o szerokości 25 m, które służyły jako drogi holownicze, miejsca składowania drewna i groble zabezpieczające teren tam, gdzie kanał przebiegał wyżej od otaczających go terenów. Łączna szerokość całej budowli wynosiła 80m. Kanał spełnił swe zadanie i w 1820 r., czyli po rozbiorach i przejęciu kanału przez Rosjan, notowano, że tratwy płynęły ciągiem od Jasiołdy po Słonim, a więc przez 200 km. Funkcjonował do czasów I wojny światowej, kiedy został poważnie uszkodzony w trakcie działań wojennych. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę kanał został w latach 1923-1927 odbudowany i wykorzystywany jako droga transportowa towarów, a także jako trasa wycieczkowa. Po II wojnie światowej znalazł się na terytorium Białorusi. Jest zrujnowany i zarośnięty roślinnością, jednakże zachował się na całej długości.

Artykuł powstał dzięki marce:Odzież patriotyczna Red is Bad.

Unia Lubelska

Unia, uchwalona 28 czerwca 1569 r. na Sejmie obradującym w Lublinie, a potwierdzona i zaprzysiężona 1 lipca, była piątą z kolei zawartą pomiędzy Koroną Królestwa Polskiego a Wielkim Księstwem Litewskim. Początki bliskich stosunków Polski i Litwy sięgają końcówki XIV w. i wiążą się ściśle z wejściem na tron Polski dynastii Jagiellonów. Pierwszą unią polsko-litewską była ta zawarta w Krewie w 1385 r. Początkowo zacieśnianie wspópracy było motywowane wspólnym zagrożeniem dla obu państw, w postaci państwa zakonu krzyżackiego. Unia w Krewie miała charakter personalnej – kraje łączył wspólny władca, zachowywały one natomiast swą odrębność ustrojowo-prawną. Z czasem związki między państwami stawały się silniejsze. Długie panowanie Kazimierza Jagiellończyka w dużym stopniu przyczyniło się do zbliżenia obu państw, a od czasów Aleksandra Jagiellończyka każdy król Polski był także wielkim księciem litewskim. Istotny wpływ na sformułowanie postulatu unii realnej, czyli łączącej państwa poprzez wspólne instytucje, miała także kultura polska, w tym rozwiązania ustrojowe. W latach 1564-1566 król Zygmunt August przeprowadził na Litwie reformę ustrojową, tworząc powiaty i sejmiki szlacheckie. Szlachcie litewskiej zależało także na zrównaniu w prawach ze szlachtą polską i zwiększeniu swego wpływu na rządy. Ponadto oba państwa zbliżyło znów zagrożenie – tym razem moskiewskie.

W 1569 r. Zygmunt August zwołał do Lublina sejm koronny, na którym miano debatować o warunkach unii. Pomysł nie spodobał się magnatom litewskim, którzy obawiali się utraty swych wpływów i przeniesienia z Polski na Litwę tzw. ruchu egzekucji praw, domagającego się ograniczenia roli magnaterii w życiu politycznym. Początkowe zerwanie rozmów przez stronę litewską Zygmunt August „wynagrodził” to sobie przyłączeniem do Korony Podlasia, Wołynia i Kijowszczyzny i ostrzegł tych Litwinów sprzeciwiających się unii, że w wypadku dalszego oporu stracą urzędy i dobra. Ostatecznie 28 czerwca 1569 r. sejm uchwalił akt unii, a 1 lipca senatorowie i posłowie koronni i litewscy potwierdzili go. Narodziła się Rzeczpospolita Obojga Narodów. Wspólny był sejm i król, polityka zagraniczna oraz pieniądz i system celny, osobne zaś były administracja (urzędy centralne i prowincjonalne), wojsko, skarb i przepisy prawne.

Artykuł powstał dzięki marce:Odzież patriotyczna Red is Bad.

Stanisław Marusarz – polski sportowiec, skoczek narciarski, olimpijczyk, ppor. AK

Urodził się 18 czerwca 1913 r. w Zakopanem. Sport zaczął uprawiać już w wieku 10 lat. W 1927 r. oddał swój pierwszy skok narciarski na zawodach. Oprócz skakania uprawiał także biegi narciarskie i zjazdy. W 1932 r. wziął udział w olimpiadzie w Lake Placid. Ponad 20 razy zdobył tytuł narciarskiego Mistrza Polski (w skokach 11 razy). W 1938 został wybrany najlepszym sportowcem w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”. Po kampanii wrześniowej jego rodzina włączyła się w nurt konspiracji. Jedną z sióstr – Zofię – Niemcy wywieźli do Ravensbrück, drugą – Helenę – aresztowali w 1940 i rozstrzelali w okolicach Tarnowa. Brat Jan służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Stanisław od października 1939 r. był kurierem tatrzańskim, przeprowadzającym ludzi podziemnej Polski przez Słowację i na Węgry. W marcu 1940 r. został aresztowany przez żandarmerię słowacką. Po ogłuszeniu strażnika uciekł z posterunku. Nasilająca się inwigilacja gestapo, jego rozpoznawalność uzyskana w trakcie zawodów międzynarodowych skłoniły go do ucieczki z żoną na przyjazne Węgry. Słowacy aresztowali ich niemal przed samym przekroczeniem granicy z Węgrami. Małżeństwo zostało rozdzielone, a Stanisław poprzez katownię gestapo w Zakopanem (willa „Palace”) trafił do aresztu przy ul. Montelupich w Krakowie, gdzie znalazł się w celi śmierci. Udało mu się zbiec z aresztu, w czym przydatna była jego doskonała sprawność fizyczna. Podjął kolejną próbę przedostania się na Węgry, tym razem skuteczną. Na Węgrzech pomagał budować skocznie narciarskie i zajmował się szkoleniem skoczków. Kiedy Niemcy rozpoczęli okupację Węgier, polski narciarz znów otarł się o śmierć, gdyż miał zostać rozstrzelany. Zajęcie Budapesztu przez armię sowiecką uratowało mu życie. W 1945 r. powrócił do Zakopanego. Został odznaczony Krzyżem Walecznych i Virtuti Militari, był ppor. Armii Krajowej. Przez jakiś czas przebywał w Karpaczu, gdzie pomagał przedostawać się przez granicę ludziom zagrożonym przez komunistyczny Urząd Bezpieczeństwa. Sam zresztą znalazł się w polu zainteresowania UB. Karierę sportową zakończył w 1957 r., ale wciąż udzielał się w świecie sportu. W 1989 r. jego imię otrzymała zakopiańska skocznia Wielka Krokiew. Zmarł 29 października 1993 r. na zawał podczas pogrzebu swego kolegi z konspiracji – prof. Wacława Felczaka. Jest pochowany w Zakopanem, na Pęksowym Brzyzku.

Artykuł powstał dzięki marce:Odzież patriotyczna Red is Bad.

Jacek Karpiński – polski wizjoner elektroniki

Sławni Polacy: Jacek Karpiński – inżynier-elektronik, twórca pierwszego komputera osobistego, zwany „polskim Stevem Jobsem”, wizjoner elektroniki.

Jacek Karpiński urodził się 9 kwietnia 1927 roku w Turynie. W czasie II wojny światowej był aktywnym członkiem Podziemia – w 1941 r. wstąpił do Szarych Szeregów. Początkowo zajmował się „małym sabotażem”, by później przejść do dywersji. W słynnym batalionie „Zośka” poznał się z Krzysztofem Kamilem Baczyńskim. Ciężko ranny w kręgosłup na początku Powstania Warszawskiego, wojnę zakończył z trzema Krzyżami Walecznych.

Po wojnie studiował na Politechnice Łódzkiej i Warszawskiej. Studia ukończył w 1951 r., dostając nakaz pracy w laboratorium Polskiego Radia. Jako były akowiec i „wróg ludu” był nękany przez bezpiekę i wciąż tracił kolejne posady. Dopiero w 1955 r. udało mu się dostać do Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN. Wziął udział w projektowaniu pierwszych urządzeń do USG, a także skonstruował maszynę AAH do długoterminowego prognozowania pogody oraz AKAT-1 – pierwszy na świecie tranzystorowy analizator równań różniczkowych. W latach 1960-1962, dzięki stypendium, studiował w USA, m.in. na Harvardzie i MIT. Odrzucił oferty pracy w USA i wrócił do Polski. Skonstruował tzw. perceptron, drugie na świecie urządzenie potrafiące rozpoznawać otoczenie za pomocą kamery. Działał dalej – w Instytucie Fizyki Doświadczalnej UW w 1965 r. opracował skaner do analizy zderzeń cząstek elementarnych, wspomagany przez komputer KAR-65, który miał moc obliczeniową 100 tys. operacji na sekundę. Był 2-krotnie szybszy i 30-krotnie tańszy niż produkowane wówczas komputery „Odra”.

Na przełomie lat 60-tych i 70-tych Jacek Karpiński opracował i zaprezentował minikomputer mieszczący się w walizce. Był to K-202. Wykonywał milion operacji na sekundę i jako pierwszy na świecie stosował adresowanie stronicowe, pomysł do dziś wykorzystywany (Karpiński nie opatentował tego wynalazku, jak i innych, których był autorem). W tamtym czasie komputer K-202 był szybszy niż produkowane 10 lat później komputery IBM. Maszyną zainteresowali się Anglicy, chcąc produkować ją u siebie. Karpiński postawił jeden warunek – produkcja musi odbywać się w Polsce. Władze komunistyczne natomiast już wcześniej doszły do kuriozalnego wniosku, że taka konstrukcja nie jest możliwa, gdyż w innym wypadku Amerykanie już by ją posiadali. Karpińskiego odsunięto od pracy w Zakładzie Mikrokomputerów MERA, a 200 czekających na dokończenie produkcji komputerów zniszczono. Konstruktorowi zakazano zajmować się komputerami i pozwolono na wykładanie w Instytucie Przemysłu Budowlanego Politechniki Warszawskiej. Zabroniono mu wyjazdów za granicę jako „dywersantowi gospodarczemu”. Udało mu się wyjechać dopiero w latach 80-tych, po powstaniu „Solidarności”. Karpiński znalazł się w Szwajcarii, gdzie stworzył robota sterowanego głosem i i Pen Readera – ręczny skaner. Do kraju wrócił w 1990 r. Próbował rozpocząć produkcję Pen Readera, jednakże bezskutecznie. Popadł w problemy finansowe, natrafił na nieuczciwych ludzi, stracił dom, który zastawił aby uzyskać kredyt na produkcję. Zamieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł 21 lutego 2010 r.

Artykuł powstał dzięki marce:Odzież patriotyczna Red is Bad.

Zwycięstwo polskich sił powstańczych w bitwie pod Kockiem

Bitwa ta była epizodem podczas tzw. wyprawy łysobyckiej, która miała w zamierzeniu polskiego sztabu doprowadzić do zniszczenia rosyjskiego korpusu gen. Rüdigera. Pułkownik Samuel Różycki z siłami 1 batalionu i 3 szwadronów jazdy zajął Kock. 17 czerwca na Kock uderzyli Rosjanie w sile 12 szwadronów wspartych 2 działami pod dowództwem gen. Kwitnickiego. Polacy odparli atak i opuścili Kock. Rosjanie ruszyli w pościg, lecz płk Różycki na wieść o zbliżaniu się sił innego powstańczego dowódcy – gen. Ramoriny dokonał zwrotu i ponownie obsadził Kock. Rosjanie powtórnie zaatakowali, lecz i tym razem atak odparto i wycofano się z Kocka. Bitwa pod Kockiem była zwycięstwem taktycznym, bez większego wpływu na kampanię łysobycką, która wskutek złej łączności nie doprowadziła do zniszczenia sił gen. Rüdigera, który zdołał zagarnąć polski park amunicyjny i 178 jeńców, w tym dwóch adiutantów wodza naczelnego. Dowódca całej wyprawy, gen. Jankowski, 20 czerwca 1831 r. wydał rozkaz przerwania działań i odwrotu.

Artykuł powstał dzięki marce:Odzież patriotyczna Red is Bad.

Ewakuacja polskich oddziałów z Francji do Wielkiej Brytanii

19 czerwca 1940 r. – gen. Sikorski wydał rozkaz ewakuacji do Wielkiej Brytanii polskim oddziałom walczącym we Francji

Po przegranej kampanii wrześniowej i objęciu steru rządów gen. Sikorski dążył do odtworzenia „możliwie najliczniejszego Wojska Polskiego”. Krajem, w którym miało się to dokonać była Francja. Podstawą do tego były dokumenty – umowa wojskowa polsko-francuska z 9 IX i protokół wykonawczy z 21 IX 1939 r. oraz kolejna umowa polsko-francuska z 4 I 1940 r., która określała, że powstaną polskie naczelne władze wojskowe i będą formowane siły zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, działające w strukturach związków taktycznych francuskich. Do czerwca 1940 r., a więc okresu kampanii francuskiej utworzono Samodzielną Brygadę Strzelców Podhalańskich, 1 Dywizję Grenadierów, 2 Dywizję Strzelców Pieszych. Zapoczątkowano tworzenie 10 Brygady Kawalerii Pancernej, 3 i 4 Dywizji Piechoty oraz Brygady Strzelców Karpackich w Syrii. Ogólny stan Wojska Polskiego (łącznie z Marynarką Wojenną i Siłami Powietrznymi) w czerwcu 1940 r. wahał się pomiędzy 82 300 a 84 500 ludzi.

Atak niemiecki na Zachód zapoczątkowany w maju 1940 r. w połowie czerwca doprowadził do klęski Francji. Choć polscy żołnierze bili się dzielnie – sami Francuzi przyznawali, że „gdybyśmy mieli dziesięć polskich dywizji, zwycięstwo byłoby pewne”, to Niemcy parli wciąż naprzód. 16 czerwca 1940 r. z inicjatywy gen. Sosnkowskiego opracowano plan ewakuacji polskich sił zbrojnych z Francji do Wielkiej Brytanii. Plan modyfikowano wraz ze zmieniającą się dynamicznie sytuacją na froncie. 19 czerwca gen. Sikorski wydał rozkaz ewakuacji przy pomocy floty polskiej i brytyjskiej. Na wyspy dotarło 27 614 żołnierzy i oficerów, co stanowiło 66% stanu armii stworzonej we Francji. Powodem takiej liczby były m.in. straty bojowe (polegli i zaginieni) oraz internowanie polskich żołnierzy w Szwajcarii.

Artykuł powstał dzięki marce:Odzież patriotyczna Red is Bad.

„Pokażę wam jak Polak walczy i umiera…”

Obrona Kępy Oksywskiej we wrześniu 1939 roku jest niejako w cieniu Westerplatte i Helu. Szkoda, bo polscy żołnierze broniący Gdyni – „miasta z morza i z marzeń” zasługują na poczesne miejsce w panteonie narodowej chwały, gdyż potwierdzili swoim poświęceniem i krwią polskie prawa do Bałtyku.

Artykuł powstał dzięki marce:Odzież patriotyczna Red is Bad.

Inka – jedna z tych, która zachowała się jak trzeba

Danuta Siedzikówna „Inka” – ta niespełna 18-letnia dziewczyna w chwili konfrontacji z czerwonymi zbrodniarzami zachowała taki hart ducha, jakiego mogłoby pozazdrościć jej wielu. Nie złamały jej tortury ubeckiego więzienia, w śledztwie nie wydała nikogo. Taką wspaniałą młodzież stanowiło pierwsze pokolenie urodzone w II Rzeczypospolitej odrodzonej po wiekowej niewoli.

Artykuł powstał dzięki marce:Odzież patriotyczna Red is Bad.